Śmierć Steve'a Jobsa, Vaclava Havla, Cesárii Évory, zgromadziły wielka ilość tekstów wspominających ich działanie, ich twórczość, które tworzyły każdy swój kawałek historii. Rzecz ma się inaczej z artykułami, które wspominają Christophera Hitchensa. Tu oceniane jest nie tyle dzieło, co sprawność metody, której używał, i perspektyw jej wykorzystania w przyszłości. Istotne jest także to, jak umarł. Teksty maja nieco inny cel, niż te, które czytamy o pierwszych trzech zmarłych. 

Christopher Hitchens, autor wielu książek i filmów dokumentalnych przypominających o całym mnóstwie złych rzeczy, które zechciała stworzyć religia (najbardziej znana publikacja jest pewnie jego Bóg nie jest wielki), zmarł na raka przełyku, 15 grudnia 2011. Jego roczne umieranie, dokumentowane przez serie filmowanych wywiadów na rożnych stadiach choroby, prowokowało dość niezdrowe reakcje ze strony wielu wierzących, przekonanych, ze nawróci się na łożu śmierci. Otóż nie nawrócił się. Tak, jak nie nawrócił się David Hume, ani w zasadzie żaden inny wśród filozofów i pisarzy znanych z krytykowania religii. 

I o tym przypomina Richard Dawkins, wg ktorego "choroba Ch. H. zrobila z niego symbol uczciwosci i godnosci ateizmu". 

Każdy dzień jego kończącego się życia był świadectwem fałszywości najbardziej plugawego z chrześcijańskich kłamstw: "W okopach nie ma ateistów". Hitch był w okopach, i pozostał tam odważny, uczciwy i godny. 

Daniel Dennett, jeden z najważniejszych żyjących dziś filozofow, podkreslił inny aspekt zycia Hitchensa, dotyczący jego gniewu. Wiec rzeczywiście jest tak, ze pewne rzeczy powinny nas gniewać, byśmy nie pozostali w obłej uprzejmości pełnej obojętnego szacunku, niczym Leszek Kołakowski w ostatnich latach swojego życia:  

Wśród 'Czterech jeźdźców Apokalipsy' [Hitchens, Dennett, Dawkins i Sam Harris, jak sadzę], Hitchens byl z pewnością najmniej uprzejmy, był pełen gniewu, miał łatwość w obrażaniu swoich rozmówców. Ale wg mojego doświadczenia, robił tak tylko wtedy, gdy niegrzeczność była zasłużona – co zresztą dzieje się dosyć często, gdy mowa o religii. Większość rzeczników religii spodziewa sie, ze będą traktowani nie tylko z szacunkiem, ale nawet ze szczególnym poważaniem, na które rzekomo zasługują w imię tego, ze ich idol jest tak cnotliwy.